Het was heerlijk weer afgelopen weekend. Daarom vond ik het gisteren ook nodig om er schandalig gebruik van te maken. Ik heb het zorgvuldig gepland. Eerst heb ik boodschappen gedaan en vervolgens heb ik een grote koeltas volgestouwd met koud bier, sap, boterhammen, chips, een boek, een dekentje en last but not least; mijn lievelingsstoel. Sterker nog; mijn enige lékkere stoel. Het is een stoel met een Verleden. Het is een opvouwbare campingstoel. Hij is mee geweest naar Luxemburg en ik heb hem dagelijks mee gesleept naar de Rijkerswoerdse Plas.

Mijn grootmoeder is meer dan vijftig jaar getrouwd geweest met de man van haar dromen. De burgemeester is op visite geweest toen het zover was en mijn grootouders zaten met stralende gezichten op de bank. Ik zie ze nog zitten. Eigenlijk is mijn grootmoeder het nooit van plan geweest; trouwen. Ze wou een huisje in de natuur, veel boeken, dieren en daarbij gewoon les geven als onderwijzeres. Onafhankelijk zijn en vooral blijven. Op een dag, toen ze al vele maanden omging met mijn grootvader, maakte een meisje in haar klas een opmerking. ‘Di.

Ieder jaar ben ik jarig. Zoals de meeste mensen. En ieder jaar zie ik er als een berg tegenop. Toen ik, Maaike, nog een Maaiketje was, vond ik het heerlijk om jarig te zijn. Ik kon de dagen ervoor niet slapen van de zenuwen. Ik mocht trakteren, er was een partijtje, er waren cadeautjes (nieuwe My Little Pony’s? Die ene die ik zo graag wou hebben? Een nieuwe Lego doos?) en ik mocht twee vriendinnetjes kiezen om de klassen mee rond te gaan. Ze begonnen me de dagen ervoor al – heel sluw – in de watten te leggen, opdat ze maar gek.

Sinds ik geen gebruik meer maak van facebook, weten mensen natuurlijk niet hoe het met me gaat. Aangezien ik me verbeeld dat dit toch nog wel enkele mensen interesseert, zal ik mijn oude, trouwe Snowball maar weer aandraaien en mijn eigen website in alle glorie herstellen. .

Ik zie mezelf nog staan… Met een zenuwachtige grijns van oor tot oor en in mijn hand mijn keurige ontslagbrief in een envelopje. Mijn manager kijkt me fronsend aan terwijl hij de envelop aanneemt. .

Gisteren heb ik Koninginnedag gevierd. Ongeveer 364 dagen per jaar loop ik te kankeren op Nederland; de cultuur, de mensen, de verpaupering en het koningshuis, maar op die ene dag in april verander ik ineens in een chauvinistische kaaskop, opgetuigd met oranje prulletjes als kroontjes, diadeems met hartjes op veren, oranje Hawaii slingers en oranje roosjes. Sinds ik me kan herinneren wordt Koninginnedag in mijn familie met bijna heilige overtuiging gevierd. .

Het begon in september 2007. .

Precies een jaar geleden heb ik mijn liefste vriendinnetje in laten slapen. Taartje, mijn lieve kleine rothondje… ik mis je. Tara - Luxemburg - najaar 2009

Volgende week zaterdag mag ik weer. Het wordt de 36e keer en ik heb voor het eerst het gevoel ‘het hoeft van mij niet meer, ik ben het zat als kouwe pap!’ .

Je bent nooit te oud voor dromen. Ik dus ook niet. In de ogen van giebelende pubers mag ik dan misschien stokoud lijken, alsof ik al met één been in het graf sta, maar inwendig voel ik me nog steeds achttien. Alsof mijn leven nog moet beginnen. Aan het eind van de maand is het weer Oud en Nieuw; mijn favoriete feest van het jaar. Het nadeel van O&N is echter dat ik er altijd een soort figuurlijke kater aan overhoud. De ene dag zit ik nog vol dromen en goede voornemens en de dag erna – in het nieuwe jaar – heb ik alweer talloze.